Модул 2

Chef-rafiki

Вовед

Во вториот модул, ќе дознаете малку повеќе за најопштите кулинарски техники. На овој начин, ќе стекнете теоретско познавање на овие техники и како да ги примените во различни кулинарски ситуации. 

Кулинарските техники се различни методи што луѓето ги развиле при обработка на храната, за нејзино готвење или конзервирање. Сите култури низ светот имаат развиено широк спектар на кулинарски техники. Професионалните готвачи мора да ги совладаат најосновните техники за готвење, како што се пушењето, печењето на ражен, ферментирањето, пржењето, вриењето и готвењето манџи/чорби.

Кога храната се готви, односно кога на неа се нанесува топлина, се случуваат различни корисни промени. Од една страна, доаѓа до подобрување на органолептичките својства (вкус, арома, текстура, визуелен изглед...) и, во случај на месо и други тврди производи, ја прави помека, така што храната е повкусна и полесно може да се џвака. Од друга страна пак, настануваат низа хемиски промени во хранливите материи (еден вид предварење), што помага за подобро впивање на нутритивниот внес, како и елиминирање патогени (или дури и токсични материи), што го продолжува животниот век и спречува болести.

Покрај тоа, ќе можете да уживате во видеото со објаснување за да може на практичен начин да видите како треба да се применуваат овие техники и кои мерки на претпазливост треба да се земат предвид. Овој модул вклучува и вокабулар на зборови што ќе Ви биде многу корисен во иднина.

На крајот има тест што треба да го направите за да дознаете дали добро сте ја научиле оваа лекција и дали треба уште малку да ја повторите. 

Забавувајте се со овој модул и уживајте во процесот!

Модул 2

Модул 2

Принципи на готвење

Готвењето може да се дефинира како пренос на енергија од извор на топлина на храната. Пренесената енергија ја менува молекуларната структура на храната, менувајќи ја нејзината текстура, вкус, арома и изглед. Готвењето општо го подобрува вкусот на храната и ги уништува непожелните бактерии и другите штетни микроорганизми, што прави храната полесно да се внесува и вари. За успешно готвење, мора да се разберат начините на пренесување топлина: спроводливост, конвекција и зрачење. Треба да разбереме што прави примената на топлина на протеините, шеќерите, скробот, водата и мастите во храната. Најважно е да се разберат методите за готвење што се користат за пренос на топлина: печење со топлина одозгора, варење на тивок оган, крчкање, вриење, готвење на пареа, динстување, готвење чорби/манџи, како и комбинираните методи на готвење.

Како да се готви со топлина

Кога се нанесува топлина за време на готвењето, таа предизвикува низа хемиски и физички промени во различните состојки на храната. Овие промени играат клучна улога во трансформирањето на суровините во вкусните јадења во кои уживаме. Ајде да дознаеме како топлината влијае врз различни хранливи состојки:

Протеини:

Топлината предизвикува денатурација на протеините, што значи дека се разоткрива нивната сложена тридимензионална структура. Како резултат на тоа, протеинските синџири го губат својот оригинален распоред и формираат нови врски едни со други, што доведува до зацврстување и коагулација на протеините. Ова е особено забележливо кај месото, каде што примената на топлина предизвикува контракција и зацврстување на мускулните влакна, што резултира со промена на текстурата и бојата.

Скроб:

Скробот, присутен во храната како компири и зрнеста храна, е подложен на желатинизација при загревање. Ова вклучува впивање на вода, отекување на скробните гранули и понатамошно згуснување на смесата. Овој процес е одговорен за трансформација на суровото тесто во леб, згуснување на сосовите и кремавоста на варениот ориз или тестенини.

Шеќери:

 Кога се подложени на топлина, шеќерите се карамелизираат и тогаш настанува реакцијата на Мајард (Maillard). Карамелизирањето вклучува разградување на шеќерите на високи температури, што резултира со карактеристично заруменување и богат вкус на храната како карамел сосови и печен зеленчук. Реакцијата на Мајард придонесува за привлечната арома, вкус и боја на готвената храна, како што е кората на печивата и запржената површина на месото. Реакцијата на Мајард, процес во кој шеќерот добива кафеава боја и се разградува во присуство на протеини, се јавува на повисоки температури, подобрувајќи го вкусот и создавајќи ја посакуваната кора на скарата или на печената храна.

Масти:

Мастите се извор на енергија за растението или животното во кое се складирани. Мастите се мазни и масни материи, нерастворливи во вода. Нивната агрегатна форма варира од многу цврста до течна. Маслата се масти што остануваат во течна агрегатна состојба на собна температура. Загревањето на мастите доведува до нивно топење и разградување на глицерол и масни киселини. Мастите не испаруваат. Овој процес, познат како оксидација на липиди, може да резултира со развој на непријатни вкусови и ранцидност доколку мастите се изложени на прекумерна топлина или воздух. Сепак, контролираното загревање може да ги подобри вкусовите и текстурите кај запршките или пржената храна, каде мастите играат важна улога во постигнувањето крцкавост и пренос на вкус.

Вода:

Топлината предизвикува молекулите на водата да добијат енергија и да испаруваат, што доведува до губење на влагата што вообичаено се забележува за време на готвењето. Ова може да резултира со концентрација на вкусови и промени во текстурата. Од друга страна, некои методи на готвење вклучуваат употреба на вода во храната, како што е вриењето или готвењето на пареа, што може да помогне во омекнување и рамномерно готвење на состојките.

Како заклучок, ефектите на топлината врз различните состојки на храната имаат голема улога во кулинарството. Разбирањето на овие промени им овозможува на готвачите да манипулираат со состојките за да создадат широк спектар на вкусови, текстури и изгледи на јадењата. Преку денатурација, желатинизација, карамелизирање и други процеси, топлината ги претвора суровите состојки во вкусни оброци што ги задоволуваат нашите сетила.

Next Section

Спроводливост:

Конвекција:

Зрачење:

Next Section

Кулинарски техники и нивните суровини

Вовед:

Кулинарските техники се основите на секоја кујна, обликувајќи ги текстурите, вкусовите и презентациите на храната што ги воодушевува непцата на потрошувачите. Овие техники се вкоренети во деталното разбирање на принципите на готвењето и служат како основа за готвачите да создадат широк спектар на јадења. Од бланширање до готвење чорби/манџи, секоја техника внесува уникатен допир на состојките, обезбедувајќи го нивниот оптимален вкус и текстура. Ајде да навлеземе во светот на кулинарските техники како што е наведено во „Cuisine de Référence“ и да ги истражиме нивните методи, температурни опсези и примена на суровини.

1. Бланширање:

Бланширањето е кратко предварење на храната од различни причини, на пример: за да се отстранат силните вкусови на одредени зеленчуци, да се отстранат нечистотиите од коските, да се скрати времето на готвење. Оваа техника вклучува кратко потопување на суровините, како што се зеленчукот или овошјето, во зовриена солена вода или во вода од чешма пред брзо да се изладат во ледена вода, или во масло на температура од 130°C или на пареа или во конвектомат со користење на програмата за пареа. Оваа техника ја зачувува бојата, текстурата и вкусот на храната. Температурен опсег: 80-150°C. Вообичаени суровини: аспарагус, брокула и домати. 

2. Варење на тивок оган:

Варењето е исклучително нежен метод за готвење деликатни состојки, како јајца или риба, во едвај зовриена течност. Може да се вари само многу нежна храна. На овој начин се одржува нежноста на храната и притоа се појавуваат вкусови. Варењето на тивок оган може да се прави во малку течност (вино или супа), во многу течност (супа или вода), во двоен сад за готвење на пареа, со постојано матење, во нов стил на апарат за готвење на пареа што ја регулира температурата. Температурен опсег: 65-80°C. Вообичаени суровини: јајца, лосос и пилешки гради.

3. Вриење:

Вриењето е метод на готвење со влажна топлина каде се користи процесот на конвекција за пренос на топлината од течност во храната. Овој метод вклучува готвење под точката на вриење, на пример месо или на точка на вриење, на пример тестенини. Вриењето може да почне во сад со ладна вода, со топла вода, може да се направи веднаш под точката на вриење (крчкање), на точка на вриење, со или без капак. Состојките што се готват мора да бидат целосно потопени за време на вриењето. Овој метод е идеален за тестенини, компири и тврдо месо. Температурен опсег: 100°C. Вообичаени суровини: тестенини, компири, зрнеста храна, пилешко, парчиња месо со послаб квалитет.

4. Готвење на пареа:

Готвењето на пареа е метод на готвење со влажна топлина што го користи процесот на конвекција за да ја пренесе топлината од пареата до храната што се готви. Најчесто се користи за готвење нежна храна со нежен вкус, како што е риба и зеленчук, за која не е потребно долго време за готвење. Готвењето на пареа го подобрува природниот вкус на храната и помага да се задржат нејзините хранливи материи. Правилно зготвената храна на пареа треба да биде влажна и нежна. Дополнителен вкус може да се внесе со додавање вино, супа, ароми, зачини или билки во течноста што се користи како средство за парење. Храната обично се става во корпа или решетка над зовриена течност. Храната не треба да ја допира течноста и треба да биде поставена така што пареата може да циркулира околу неа. Течноста за готвење на пареа може да се користи и за правење сос што ќе се служи со храна на пареа. Друг вид на готвење на пареа е користењето пареа со конвекција каде што се користи пареа под притисок за брзо готвење на храната во затворена комора. Овој метод е одличен за готвење зеленчук и морска храна. Температурен опсег: 85-100°C. Вообичаени суровини: брокула, школки и кнедли.

5. Длабоко пржење:

Длабокото пржење е метод на готвење со сува топлина што користи спроводливост и конвекција за да ја пренесе топлината на храната потопена во врело масло. Иако концептуално е како вриењето, длабокото пржење не е метод на готвење со влажна топлина, бидејќи маслото не содржи вода. Клучна разлика помеѓу вриењето и пржењето е температурата на садот за готвење. Точката на вриење 100°C е најжешката температура на која храната може да се готви во вода. Со длабоко пржење се користат температури до 200°C и затоа површинските шеќери брзо се карамелизираат. При длабоко пржење треба да се користат само масла што имаат висока точка на горење. Состојките се потопуваат во врело масло што доведува до крцкавост. Температурен опсег: 160-190°C. Вообичаени суровини: помфрит, похувана храна, изматена храна, тенпура и крофни.

6. Пржење во тава:

Пржењето во тава е наменето за помалку влакнеста храна со понежна структура. Состојките се пржат во врело тавче со масло. Пржењето во тавче може да се направи со малку загреано масло во заоблена тава, во рамна длабока тава за сосови, во тавче за пржење или на решетка. Овој метод е погоден за месо и риба. Температурен опсег: 120-180°C. Вообичаени суровини: пилешки гради, рибни филети и свински одрезок.

7. Печење на скара:

Печењето на скара е метод на готвење на сува топлина со помош на извор на топлина сместен под површината за готвење. Скарите може да бидат електрични или на гас, може да горат дрва или јаглен, со што се додава чаден вкус на храната. Мора да се посвети посебно внимание степенот на топлина да биде приспособен на секое парче храна. Колку е поголемо парчето, толку побрзо треба да се затворат порите. Откако ќе се затворат порите, се препорачува да се намали огнот за да може да навлезе во храната. Овој метод на готвење лесно ги изложува состојките на директна топлина, подобрувајќи ги вкусовите и оставајќи траги од скарата. Температурен опсег: 150-300°C. Вообичаени суровини: стек, зеленчук и мелено месо.

8. Потпекување:

Овој метод вклучува потпекување на горниот слој на храната, често со лебни трошки и сирење. Некои зеленчуци, месо и риба на тенки парчиња може да се потпечат додека се во сирова состојба, но обично се потпекува само варена храна. Потпекувањето дава убава боја и изразен вкус со користење на една или повеќе од следните состојки: сирење, лебни трошки, павлака, путер и жолчка од јајце („холандеза“), смеса од јајца и шеќер за слатки јадења. За овој метод на готвење погодно е да се користи саламандер печка на висока температура или рерна со голема топлина над површината за готвење. Температурен опсег: 180-280°C. Готвена храна: компири, тестенини и јадења во тепсија.

9. Печење:

Печењето е метод на готвење што вклучува готвење храна со користење сува топлина без додавање течност (освен подмачкување на тавите за печење за да се спречи лепење) во затворен простор. Печењето се прави во конвенционална печка, на плехови или решетки, во порцелански, стаклени или метални калапи; може да се направи во конвектомат на специјални плехови или во печка со комбинација за пареа со помош на програмата за топол воздух. Овој метод претежно се користи за подготовка на широк спектар на јадења, вклучувајќи риба, овошје, зеленчук, скроб, леб и печива. За време на печењето има рамномерна распределба на топлината околу храната, што резултира со златно-кафена кора, нежна внатрешност и вкусна арома. Температурен опсег: 120-300°C. Вообичаени суровини: риба, леб, овошје, зеленчук, колачи и печива.

10. Печење на ражен:

 Ова е потполно ист метод на готвење како и печењето, само што се применува за месо и живина. За време на печењето, секогаш треба да започнете со висока топлина за да се формира кора, а потоа продолжете со печење на намалена топлина, повремено премачкувајќи го месото со сопствените сокови. Во текот на процесот на печење никогаш не се додава течност. Печеното месо се остава да одмори на топло место пред да се сече, со што ќе се спречи губење сокови од месото при сечењето. Печењето се прави на ражен со често премачкување на месото, во рерна со редовно премачкување, во конвектомат, секогаш со редовно премачкување на месото. Температурен опсег: 150-270°C. Вообичаени суровини: мисиркино месо, говедско печено месо и цела кокошка.

11. Динстување:

Динстувањето е комбиниран метод на готвење прво со употреба на масло, а потоа со течност. Тоа е бавно готвење на кртина, претходно изматена со маст, што ја прави мека. Динстувањето е идеално за црвено месо, риба, зеленчук и живина. Белото месо претходно се глазира. Сите динстувани јадења се прекриваат до 1/4 или 1/3 од нивната висина со супа и се готват покриени во рерна. Температурен опсег: 90-160°C. Вообичаени суровини: говедска плешка, јагнешка потколеница и кратки ребра. Како да динстувате?

  1. Црвеното месо добро се затвора, се додава зеленчук и домати и се деглазира со црвено вино. Месото се покрива до ¼ од висината со супа и се пече во рерна и редовно се премачкува. Тавата за динстување е идеален прибор за готвење.
  2. Рибите се динстуваат во рибен котел во кој се запржува мeшавина од исецкан зеленчук. Рибата се става на перфориран плех подмачкан со путер, што овозможува подоцна лесно да се извади. Белото вино се користи како течност и рибја чорба за полнење до 1/3 од висината на храната што треба да се динстува. Процесот на готвење се продолжува со често премачкување.
  3. За зеленчук како што е анасон, белгиски ендиви и друго, се запржува исецкан зеленчук или кромид, по потреба се додаваат ленти сланина, на пример за црвена зелка. Се додава исечканиот зеленчук, претходно бланширан, доколку е можно, а потоа се додава телешката супа на 1/3 од висината на храната. Се препорачува белиот зеленчук да се покрие со хартија за готвење за да се спречи да зарумени.
12. Глазирање:

Состојките се премачкуваат за да добијат сјајна површина, често користејќи сосови или шеќер. Може да се премачкува зеленчукот, живината и белото месо.

Како да се глазира? 

  1. Најпрво порите на месото се затвораат многу добро, се запржува исечканиот зеленчук, се премачкува со бело вино и се додава соодветна супа на 1/6 од висината на храната. Се готви покриена во рерна со често премачкување. Капакот се отстранува 30 минути пред да заврши готвењето и се прелива со концентрирана супа. Ова ќе му даде глазура на месото, па оттука и неговото име „глазирано“.
  2. Зеленчукот најпрво се готви или се вари на пареа и на крајот се премачкува со додадената супа. Идеален прибор за овој метод на готвење зеленчук е заоблената тава.

Температурен опсег: Променлив (зависи од глазурата). Вообичаени суровини: моркови, шунка и печива.

13. Готвење во тепсија:

Тепсијата е комбинација од готвење на пареа и печење. За овој процес се користат само нежни парчиња месо. Процесот на готвење започнува на температура од 150°C во тавче за динстување, длабок сад за сосови или тепсија покриена со капак. Кон крајот капакот се вади и температурата се зголемува на 180°C за храната да добие светло кафеава боја. Тепсијата често се користи за зеленчук и сосови. Температурен опсег: 120-180°C. Вообичаени суровини: чорба од говедско месо, пилешко во тепсија и јадења од грав.

14. Готвење чорби/манџи:

Ова е комбиниран метод на готвење со користење масло на почетокот, а потоа со течност во вториот дел од процесот на готвење. Готвењето започнува со запршка на храната во масло, по потреба се додава кромид (на пр. гулаш) и друг зеленчук, се додава соодветна количина течност (супа, вино) и се вари полека во тенџере покриено со капак. Треба да се внимава да не се додава премногу течност и да се користат соодветни садови за готвење со соодветни капаци за овој метод на готвење. Чорба/манџа може да се зготви со зеленчук, месо, печурки и овошје. Температурен опсег: 90-160°C. Вообичаени суровини: чорби/манџи, супи и кари.

Со совладување на овие основни кулинарски техники, готвачите можат да ги претворат суровините во извонредни јадења што ја покажуваат уметноста и науката за готвење.

15. Ферментација:

Ферментацијата е биохемиски процес што широко се користи во гастрономијата за зачувување и подобрување на вкусот на различни видови храна. Овој природен процес вклучува претворање шеќери во алкохол или органски киселини од микроорганизми како бактерии, квасец или мувла. Ферментираната храна е позната по своите уникатни и често силни вкусови. Вообичаени примери се јогурт, сирење, кисела зелка, кимчи и леб со тесто од квасец. Ферментацијата не само што го продолжува рокот на траење на овие намирници, туку придонесува и за нивните различни профили на вкус, што ги прави основни во многу кулинарски традиции низ светот.

Next Section

Како да се готви во различни средини

Соодветните алатки и опрема за одредена задача може да направат разлика помеѓу добро завршена работа и невнимателно, неправилно, па дури и опасно завршена работа. Во овој дел се претставени повеќето од алатките и опремата што обично се користат во професионална кујна. Тие се поделени во категории според нивната функција: рачен алат, ножеви, уреди за мерење и одредување порции, садови за готвење, цедилки и сита, опрема за обработка и заштитна опрема.

Садови за готвење:

Тенџериња: Тенџерињата се големи тркалезни садови со рамни страни и две рачки. Достапни се во различни големини според нивниот волумен, се користат на рингла за подготовка на супи од коски или супи или за варење и крчкање храна, особено кога не е потребно брзо испарување. Тенџерињата се достапни со рамни или вградени капаци.

Тави: Тавите се тркалезни садови со една долга рачка и со прави или заоблени страни. Обично се помали и поплитки од тенџерињата. Тавите се достапни во различни дијаметри и најчесто се користат за готвење на рингла, особено за запршки, пржење или брзо намалување на течностите.

Вок тави: Првично се користеле за подготовка на азиска храна, а сега вок тавите се неизоставен дел од многу професионални кујни. Нивното тркалезно дно и заоблените страни ја дифузираат топлината и го олеснуваат фрлањето или мешањето на содржината. Нивните големи заоблени капаци ја задржуваат топлината при готвење зеленчук на пареа. Вок тавите се корисни за брзо запршка на ленти месо, крчкање цела риба или за пржење закуски.

Хотелски тави: Хотелските тави (познати и како тави за маса на пареа) се правоаголни тави направени од не’рѓосувачки челик дизајнирани да држат храна за служење на маси на пареа. Хотелските тави се користат и за печење, печење на ражен или варење на тивок оган во рерна. Достапни се и перфорирани тави што се користат за цедење, готвење на пареа или за замрзнување храна.

Кинеска цедилка и кинеска капа: Овие две цедилки се метални цедилки во форма на конус. Конусната форма им овозможува на течностите да се филтрираат низ мали отвори. Кинеската цедилка е направена од многу нежен мрежест слој, додека кинеската капа има перфорирано метално тело. И двете се користат за цедење на супи и сосови, а кинеската цедилка е особено корисна при подготовка на консоме супи. Кинеската капа може да се користи и со толчник за правење пире од мека храна.

Мандолина рачен сечкач: Мандолина е рачен кујнски прибор за сечкање и е направен од не’рѓосувачки челик со прилагодливи сечила за сечкање. Се користи за сечење храна на тенки парчиња или во вид на вафли. Тесното правоаголно тело на мандолина сечкачот се поставува на работната маса под агол од 45 степени. Храната се става на сечилото за да се добијат рамномерни парчиња. Овој кујнски прибор е корисен за сечење мали количества овошје и зеленчук кога употребата на голема електрична машина за сечење би била непотребна. За да избегнете повреда, секогаш користете штитник за раце или челична ракавица кога го користите овој сечкач.

Continue

Рингли

Комерцијалните рингли или шпорети се робусни апарати за готвење дизајнирани за готвење со голем капацитет во професионални кујни. Овие рингли обично се направени од издржливи материјали, повеќе грејни плочи и моќни грејни елементи што овозможуваат истовремено готвење различни јадења. Тие најчесто се користат во ресторани, хотели и други услужни објекти, каде што е неопходна ефикасност, издржливост и способност за справување со големи количини храна. Ринглите имаат една или повеќе грејни плочи што се напојуваат со гас или електрична енергија. Грејните плочи може да бидат отворени или покриени со плоча од леано железо или челик. Отворените грејни плочи даваат брза, директна топлина која лесно се регулира. Челичната плоча, позната како плотна, дава рамномерна но помалку интензивна топлина. Иако е потребно подолго време за да се загрее од грејната плоча, плотната поддржува поголеми тежини и има поголема површина достапна за готвење. Многу шпорети имаат рамни плочи и отворени грејни плочи.

Решетки: се слични на рамните плочи, освен што се направени од потенки метални плочи и обично се готви директно на површината на решетката, а не во тенџериња или тави кои можат да ја исечат или изгребат површината. Површината треба правилно да се чисти и одржува по секоја употреба. Решетките се популарни за готвење храна за мали нарачки и брза храна.

Рерни: Рерна е затворен простор каде што храната се готви со тоа што е опкружена со топол сув воздух. Конвенционалните рерни често се наоѓаат под ринглите на шпоретот. Имаат грејач сместен на дното, а тавите се поставени на прилагодливи жични решетки во внатрешноста на рерната. Конвекционите рерни користат внатрешни вентилатори што го циркулираат топлиот воздух. Бидејќи конвекционите рерни побрзо ја готват храната, температурите треба да се намалат за 10°C до 20°C од оние препорачани за конвенционалните рерни. Конвекционите рерни се речиси секогаш самостојни единици кои се напојуваат со гас или електрична енергија.

Фритези: Фритезите се користат за готвење храна во голема количина врело масло. Димензиите на фритезите зависат од количината на масло што ја содржат. Фритезите можат да бидат гасни или електрични и се термостатски контролирани за температури помеѓу 90°C и 200°C.°C and 200°C.

 

Next Section

Материјал за учење

Методи за готвење со сува топлина

Методите за готвење со сува топлина се кулинарски техники што користат директна топлина без присуство на влажност. Овие методи се одлични за создавање крцкава надворешност, кафеава боја и засилување на природните вкусови во храната. Следниве методи се применуваат за готвење со сува топлина: печење на скара, печење на ражен, печење со путер, печење, запршка, пржење во тавче и длабоко пржење во врело масло. Методите за готвење со сува топлина се разновидни и можат да им дадат низа текстури и вкусови на Вашите јадења. Кај сите овие методи се користи директна топлина, што ги прави одлични за постигнување на посакуваната крцкавост и вкусна заруменетост на омилената храна. Само не заборавајте да внимавате на времето и температурите на готвење за да добиете најдобри резултати.

Методи за готвење со влажна топлина
Методите за готвење со влажна топлина се оние каде се користи вода или пареа. Тие се варење на тивок оган, крчкање, вриење и готвење на пареа. Методите за готвење со влажна топлина се користат за да омекне и да се нагласат природните вкусови на храната.
Готвење со масло како средство за готвење
Секое масло што се загрева за да готвење храна може да се опише како средство за готвење, без разлика дали тоа е масло од кикирики во кое се пржи пилешко месо, путер што се користи за пржење пролетен зеленчук или маслиновото масло во кое може да се пржи риба. Маслата ја прават храната сочна и нежна. Тие додаваат на вкусот и текстурата на храната што се готви. Готвењето со масло се нарекува пржење. Ако количината на масло е мала, методот за готвење се нарекува запршка или пржење во тава. За да се пржи храната, маслото треба да се загрее на температура помеѓу 160°C и 190°C. Маслото мора да биде доволно врело за брзо да ја запечати површината на храната за да не стане премногу мрсна, но сепак не треба да биде толку врело за да ја изгори површината на храната пред да се зготви нејзината внатрешност.
Комбинирани методи за готвење
Кај некои методи за готвење се користат техники за готвење и со сува и влажна топлина. Двата главни комбинирани методи се динстување и готвење чорби/манџи. Во двата методи, најчесто првиот чекор е да зарумени главната состојка со користење сува топлина. Вториот чекор е да се заврши готвењето со крчкање на храната во течност. Комбинираните методи често се користат за помалку нежни, но вкусни парчиња месо, како и за живина и некои зеленчуци.

Готвење со воздух како средство за готвење

Готвење со вода или друго течно средство за готвење

Готвење со масло како средство за готвење

Готвење на пареа како средство за готвење

Next Section

Видео

View
Next Section

Тест

Точно или погрешно

Повеќекратен избор

Вокабулар на зборови

View
Next Module

Funded by the European Union. Views and opinions expressed are however those of the author(s) only and do not necessarily reflect those of the European Union or the European Education and Culture Executive Agency (EACEA). Neither the European Union nor EACEA can be held responsible for them.Project Number – 2022-1-NO01-KA220-ADU-000089795

mk_MKMacedonian
en_USEnglish es_ESSpanish it_ITItalian nn_NONorwegian mk_MKMacedonian